Maggie: theatrale kamermuziek die de rekening vereffent met de Romantiek

De balans van de tragedie

In de canon van de klassieke muziek is de lijdende vrouw vaak het meest lucratieve verdienmodel. Goethe’s Gretchen zit achter haar spinnewiel, breekt haar hart voor Faust, en het publiek consumeert haar verdriet als esthetisch hoogstandje. Maggie weigert die rol. Hier wordt de ‘brandende ziel’ van de romantische held niet onthaald met tranen, maar onderworpen aan een audit. Het kernconflict is niet liefde versus plicht, maar poëzie versus de huurprijs.

Dit werk fileert de mythe dat zelfopoffering heroïsch is. De protagonist leest de kleine lettertjes van het sociale contract voordat ze tekent. Waar de mannelijke held schermt met ‘magie’, ‘eeuwige trouw’ en andere ongedekte valuta, ziet zij slechts een slechte investering met een hoog afschrijvingsrisico. Het resultaat is een nuchtere, bijna kille viering van autonomie. Een vrouw die zichzelf redt is wellicht een ramp voor de kaartverkoop van de opera — er is immers geen grandioze sterfscène — maar ze is wel solvabel.

Luistergids

De bezetting fungeert als een rechtszaak:

Harmonisch rekent de partituur af met 19e-eeuws sentiment. Verwacht geen meeslepende chromatiek, maar een transparante, ritmische tonaliteit die even nuchter is als de protagonist zelf. De muzikale taal is direct en objectief, wars van retoriek. Het werk eindigt dan ook niet in een dramatisch fortissimo, maar lost op in een ‘steady state’: het rustige geluid van een kloppende boekhouding.