Miserere

De Economie van de Verlossing

In Miserere fileert Renske Vrolijk de eeuwige marktplaats van de menselijke ijdelheid. Het werk, geschreven voor de monumentale bezetting van groot koor en orkest, is een aanklacht tegen het ‘Spiritueel Toerisme’: de poging om een comfortabele stoel te kopen op weg naar de verlossing.

De Rolkofferpelgrim

Het stuk trekt een rechte lijn tussen de middeleeuwse aflaat en de moderne ‘Rolkofferpelgrim’. In de 15e eeuw kochten de rijken hun zielenrust af om het vagevuur te ontlopen. Vandaag de dag laten toeristen op de Camino de Santiago hun bagage vervoeren door bestelbusjes. De tragedie van deze ‘transactionele ziel’ blijft hetzelfde: de illusie dat boetedoening kan worden uitbesteed.

Het Vonnis

Het libretto draait om de angstaanjagende regel uit Elckerlijc: ‘Mi es bevolen dat ic moet reysen.’
Dit is de stem van de veroordeelde, voor wie de reis geen lifestyle-keuze is, maar een vonnis. Het snijdt dwars door het marktgeraas heen met een simpele waarheid: je kunt een luxe wandelvakantie boeken, maar de Rechter laat zich niet omkopen.

Engelen en Koopmannen

Vrolijk behandelt het ensemble als een landschap van waan en werkelijkheid.
De vrouwen van het koor zingen ‘bijna engelachtig’ – een zwevende textuur die de schone schijn van de gekochte heiligheid verbeeldt.
De mannenstemmen snijden hier dwars doorheen met de grofheid van marktkoopmannen die hun waar aanprijzen: ‘Koopt de aflate!’ Daaronder onthult het orkest de fysieke uitputting van de échte reis met industriële, dreunende slagen.